هشدار این علایم در پاها زنگ خطر سکته و حمله قلبی است
به گزارش خود درمانی، درد پا هنگام راه رفتن امکان دارد بخشی طبیعی از افزایش سن به نظر برسد، اما گاهی می تواند نشانه وجود اختلال در جریان خون باشد.
به گزارش خود درمانی به نقل از خبر آنلاین، بیماری شریان محیطی (PAD) زمانی ایجاد می شود که شریان های خون رسان به اندام ها، خصوصاً پاها، تنگ یا مسدود شوند. شریان ها بطور طبیعی خون سرشار از اکسیژن را از قلب به بافت های سراسر بدن می رسانند. هنگامی که جریان خون در عضلات پا محدود می شود، این عضلات ممکنست هنگام فعالیت، یعنی زمانی که بیشترین نیاز به اکسیژن را دارند، اکسیژن کافی دریافت نکنند.
ایسنا نوشت: یکی از علایم کلاسیک بیماری شریان محیطی، درد، گرفتگی یا احساس سنگینی در پاهاست که هنگام راه رفتن شروع می شود و بعد از چند دقیقه استراحت بهبود می یابد. این ناراحتی اغلب در ساق پا احساس می شود، اما برمبنای محل تنگ شدن شریان، ممکنست در ران یا باسن هم بروز کند.
البته همه افراد دچار این بیماری چنین درد مشخصی را تجربه نمی کنند. برخی افراد ممکنست ضعف، بی حسی یا خستگی غیرمعمول در یک پا را احساس کنند و بسیاری هم علایم واضحی ندارند.
از دیگر علایم هشداردهنده احتمالی می توان به سردتر بودن یک پا نسبت به پای دیگر، دیر خوب شدن زخم های پا یا انگشتان پا و تغییرات پوستی اشاره نمود. کاهش شدید جریان خون می تواند حتی در حالت استراحت هم سبب درد شود و در نهایت به صدمه دیدن یا از میان رفتن بافت منجر شود.
بیماری شریان محیطی بطور معمول در اثر تصلب شرایین ایجاد می شود؛ همان فرایندی که در خیلی از حملات قلبی و سکته های مغزی هم نقش دارد. با گذشت زمان، مواد چربی و سایر مواد در دیواره شریان ها تجمع پیدا می کنند و فضای در دسترس برای عبور خون را بتدریج کم می کنند.
این ارتباط اهمیت زیادی دارد، چونکه بیماری شریان محیطی فقط مشکلی مربوط به پاها نیست. فردی که شریان های پاهایش تنگ شده، ممکنست در سایر بخش های بدن هم شریان های ناسالم داشته باشد به این علت این بیماری با افزایش ریسک حمله قلبی و سکته مغزی ارتباط دارد.
سیگار کشیدن، یکی از مهم ترین عوامل خطر این بیماری است. دیابت، فشار خون بالا، سطح نامناسب کلسترول، افزایش سن و سابقه بیماری های قلبی عروقی هم می توانند احتمال مبتلا شدن به بیماری شریان محیطی را بالا برند.
پزشکان بطور معمول می توانند بررسی بیماری شریان محیطی را با آزمایشی ساده به نام شاخص «مچ پا-بازو» آغاز کنند. در این آزمایش، فشار خون اندازه گیری شده در مچ پا با فشار خون بازو مقایسه می شود تا مشخص شود آیا خون بطور طبیعی به پاها می رسد یا خیر.
اگر اطلاعات بیشتری مورد نیاز باشد، سونوگرافی یا سایر شیوه های تصویربرداری می توانند به پزشکان در شناسایی شریان های تنگ یا مسدود کمک کنند. تشخیص سریع اهمیت دارد، چونکه درمان می تواند توانایی راه رفتن را بهبود بخشد و همزمان خطر بروز مشکلات جدی قلبی عروقی را کم کند.
ورزش برای خیلی از مبتلایان به بیماری شریان محیطی بخش مهمی از درمان است. برنامه های منظم و تحت نظارت پیاده روی می توانند بتدریج به فرد کمک کنند مسافت بیشتری را با ناراحتی کمتر طی کند، هرچند در صورت شدید بودن علایم، انجام ورزش باید با نظر پزشک برنامه ریزی شود.
ترک سیگار هم اهمیت بسیار زیادی دارد چونکه دخانیات به رگ های خونی صدمه می زنند و روند بیماری شریان ها را سرعت می بخشند. کنترل دیابت و فشار خون، پیروی از رژیم غذایی سالم برای قلب و کنترل کلسترول هم می تواند به حفاظت از شریان ها کمک نماید.
پزشکان ممکنست برای کاهش کلسترول و پایین آوردن احتمال تشکیل لخته های خونی خطرناک، دارو تجویز کنند. برخی بیماران هم ممکنست به درمان های اختصاصی برای بهبود علایم هنگام راه رفتن یا کنترل سایر عوامل خطر قلبی عروقی نیاز داشته باشند.
اگر جریان خون به شدت کاسته شده باشد یا علایم با وجود سایر درمان ها بازهم ناتوان کننده باشند، ممکنست انجام عمل مداخله ای ضروری شود. پزشکان گاهی می توانند با بهره گیری از یک بالون کوچک شریان را باردیگر باز کنند و در صورت نیاز، استنت در رگ ها قرار دهند. در تعدادی موارد هم عمل بای پس می تواند مسیر دیگری برای عبور خون در اطراف محل انسداد ایجاد نماید.
ساینس گزارش کرد، راهنماهای بالینی و پژوهش های پخش شده از طرف سازمان هایی ازجمله انجمن قلب آمریکا و کالج قلب و عروق آمریکا بر تشخیص زودهنگام، ورزش منظم، ترک سیگار و کنترل دقیق عوامل خطر قلبی عروقی در افراد دچار بیماری شریان محیطی تأکید دارند، بنابراین، توجه به درد بی خود پا یا دیر خوب شدن زخم های پا نه فقط می تواند به حفظ توانایی حرکتی کمک نماید، بلکه ممکنست وجود تهدید گسترده تر برای سلامت قلب و عروق را هم آشکار کند.
به طور خلاصه هنگامی که جریان خون در عضلات پا محدود می شود، این عضلات ممکنست هنگام فعالیت، یعنی زمانیکه بیشترین احتیاج به اکسیژن را دارند، اکسیژن کافی دریافت نکنند. از دیگر علائم هشداردهنده احتمالی میتوان به سردتر بودن یک پا نسبت به پای دیگر، دیر خوب شدن زخم های پا یا انگشتان پا و تغییرات پوستی اشاره نمود. کاهش شدید جریان خون می تواند حتی در حالت استراحت هم سبب درد شود و در نهایت به آسیب دیدن یا از میان رفتن بافت منجر شود.
منبع: خود درمانی
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب