علت رشد سریع مرغ های صنعتی چیست؟
خود درمانی: بگفته یک متخصص علوم و صنایع غذایی، اگر در وضعیت غیراستاندارد، ترکیبات ناخواسته ای بوسیله خوراک یا دارو وارد بدن مرغ شوند، بیشتر در بافت چربی مرغ ذخیره شده و اینجاست که بال و گردن که از چرب ترین بخش های بدن مرغ اند، باید مورد توجه قرار گیرند.
فاخره بهبهانی: دکتر نسرین مویدنیا، متخصص علوم و صنایع غذایی در گفتگو با خبرانلاین می گوید: شاید این جمله اخطار دهنده را بارها شنیده اید که «بال و گردن مرغ را نخورید! چون محل تزریق هورمون است!» این جمله یکی از رایج ترین باورهای غذایی در ایران است. باوری که سال هاست سبب ترس و حذف بخشی از مرغ از سفره خانواده ها شده که با نگاه علم غذا و فیزیولوژی این باور را بررسی می نماییم.
علت درشت شدن مرغ ها طی ۴۵ روز چیست؟
بگذارید همین ابتدا خیال تان را راحت کنم که چیزی به نام «مرغ هورمونی» در صنعت طیور وجود ندارد. این یک حقیقت علمی اثبات شده است و نه یک ادعای تبلیغاتی. سوال رایجی که معمولاً پس از این جمله مطرح می شود اینست که «پس چرا مرغ های امروزی در ۴۰ تا ۴۵ روز به این وزن می رسند؟» پاسخ در اصلاح نژاد ژنتیکی و تغذیه علمی نهفته است، نه در تزریق هورمون. مرغ های صنعتی امروزی حاصل ده ها سال انتخاب ژنتیکی هدفمند هستند. از سوی دیگر، استفاده از هورمون در صنعت طیور نه تنها از نظر اقتصادی کاملا غیرعملی و بسیار پرهزینه است، بلکه از نظر فیزیولوژیکی هم کاربردی ندارد؛ چونکه هورمون های رشد در پرندگان یا اثر موثری ندارند یا به سرعت در بدن متابولیزه می شوند و کنترل دوز موثر آنها عملاً امکانپذیر نیست. بدین سبب رشد سریع مرغ ها نتیجه پیشرفت علم ژنتیک و تغذیه است، نه تقلب شیمیایی.
بال و گردن مرغ محل تزریق واکسن است اما…
اما اگر هورمونی در کار نیست، این سوال پیش می آید که چرا همیشه انگشت افترا بسمت بال و گردن مرغ است. در اینجا حقیقت کمی پیچیده تر می شود. برخی واکسن ها در ناحیه گردن یا زیر بال تزریق می شوند، اما این واکسن ها باقیمانده دارویی محسوب نمی شوند و بعد از تزریق در بدن پرنده تجزیه می شوند و خطری برای مصرف کننده ندارند. بدین سبب متهم اصلی نه تزریق است و نه واکسن، بلکه چربی است.
در علم سم شناسی غذایی یک اصل مهم وجود دارد. خیلی از آلاینده های شیمیایی و باقیمانده های دارویی احتمالی می توانند ماهیت «چربی دوست» داشته باشند. یعنی اگر در شرایط غیراستاندارد، ترکیبات ناخواسته ای از راه خوراک یا دارو وارد بدن مرغ شوند، تمایل دارند در بافت های چربی ذخیره شوند تا در بافت های عضلانی کم چرب. اینجاست که بال و گردن اهمیت پیدا می کنند چون پوست و بافت این نواحی از چرب ترین بخش های بدن مرغ هستند و بر خلاف سینه یا ران، پوست آنها معمولاً جدا نمی شود و همراه با گوشت مصرف می شود. بخصوص زمانیکه بال یا گردن به شکل کبابی یا سرخ شده خورده می شود، عملاً حجم بیشتری از چربی ذخیره شده وارد بدن می شود. البته باید اصرار کرد که این مساله تنها در صورتی اهمیت پیدا می کند که مرغ در شرایط غیراستاندارد پرورش یافته باشد و دوره پرهیز دارویی به درستی رعایت نشده باشد.
مسئله اصلی چربی و پوست است
بنابراین اگر مرغی دارای کد بهداشتی معتبر باشد و تحت نظارت دامپزشکی تولید شده باشد، جای نگرانی جدی وجود ندارد. با این وجود به عنوان یک اصل احتیاطی برای سلامت عمومی بهتر است از مصرف افراطی و مداوم بال و گردن بخصوص همراه با پوست، پرهیز شود و تا حد امکان پوست مرغ پیش از پخت جدا گردد. پس مشکل ذاتا از گوشت بال و گردن نیست؛ مساله اصلی چربی و پوست آن هاست. در نهایت این که نه ضروری است با ترس بی پایه غذا را از سفره حذف نماییم و نه با بی خیالی از کنار جزئیات بگذریم. رفتار آگاهانه با غذا، همیشه سالم ترین انتخاب برای ماست.
حرف آخر اینکه از طرف دیگر، استفاده از هورمون در صنعت طیور نه تنها از نظر اقتصادی کاملا غیرعملی و بسیار پرهزینه است، بلکه از نظر فیزیولوژیکی هم کاربردی ندارد؛ چراکه هورمون های رشد در پرندگان یا اثر موثری ندارند یا به سرعت در بدن متابولیزه می شوند و کنترل دوز موثر آنها عملا امکان پذیر نیست. البته باید اصرار کرد که این مسئله تنها در صورتی اهمیت پیدا می کند که مرغ در شرایط غیراستاندارد پرورش یافته باشد و دوره پرهیز دارویی به درستی رعایت نشده باشد. در نهایت اینکه نه ضروریست با ترس بی پایه غذا را از سفره حذف نماییم و نه با بی خیالی از کنار جزئیات بگذریم.
منبع: selftherapy.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب